W 1935 r. obserwowa­łem ją podczas występów w „Bolszom” w roli Elzy w Lohengrinie – zadzi­wiała tempem pracy, spektakl zaśpiewała po jednej próbie.

Kiedyś przyjechała na recitale do Jałty, gdzie i ja wtedy przebywałem, poszedłem na jej koncert i – nie od razu rozpoznany – zaśpiewałem coś z sali, ona odpowiedziała ze sceny i nieoczekiwanie zaczął się duet — entuzjazm publiczności przeszedł wszelkie granice! Bandrowska-Turska cieszyła się u nas taką sympatią i esty- mą, że Chruszczów zamyśliwał, by ją skłonić do pozostania na Ukrainie – pisze o tym w swoich pamiętnikach. Wasz naród cechuje z jednej slrony wysoka kultura, z drugiej gotowość do wielkich ofiar i poświęceń, co pomogło wam przetrwać wszystkie tragiczne doświadczenia przeszłości, w tym rozbiory. Polska jest dla mnie krajem bli­skim, mimo że nigdy jej nie odwiedzałem, choć zaproszenia nadchodziły, ostatnie od dyrektora Satanowskiego, który zachęcał mnie do wspólnego przy­jazdu z córką Szalapina – Iriną.