Bieriezowski zaprezentował się jako pianista o wielkiej już osobowości, jako artysta, który ma do powiedzenia bardzo dużo.

Jego kreacje beethovenowskie (a gral Sonaty Es-dur op. 31 nr 3 i C-dur op. 53 „Waldsteinowską’\ w Rosji zwaną  Aurora”) były zaiste wspaniałe – bardzo osobiste, z nietradycyjnymi tempami i dynamiką, nasycone wielkim liryzmem, brzmiące jak monumental­ne, lecz skupione, skierowane do wewnątrz monologi geniusza. Bieriezowski grał też Wielką sonatę G-dur Czajkowskiego, na bis zaś Rachmaninowa, zno­wu Czajkowskiego i Etiudę nr 2 z op. 10 Chopina – tę ostatnią zupełnie rewe­lacyjnie, trochę w stylu Bunina, zwiewnie, lekko, wdzięcznie, tak, że sprawiała wrażenie krótkiego, czarownego błysku słonecznego piękna.