Jego słynny Czarny kwadrat był też swoistym leitmotivem tego, co się działo przez pół godziny na scenie, a co zdradzało rodowód wyraźnie konceptualistyczny.

Muzyka operowała językiem nam współczes­nym, choć nie bez aluzji do renesansu (na scenie znajdowało się też troje muzyków grających na dawnych instrumentach) czy do twórczości „banalnej” (bodaj najlepszy fragment utworu – „nepowski” w charakterze taniec śpiewa­czki z tancerzami). Minidramat muzyczny W sieciach dzieciństwa, przewi­dziany dla dwojga śpiewaków i kilku artystów pantomimy, był stosownie do swego tytułu mrocznym wspomnieniem o latach dziecinnych; bohaterka to obsesyjnie do nich powracała; to usiłowała spod ich wpływu się wyzwolić, a pełne tajemniczego niepokoju dzieło swym klimatem przypominało np. The Turn of the Screw Brittena.