Obuwie okresu późnej starożytności i bizantyńskie znane jest nie tylko z dzieł sztuki, ale również z okazów dobrze zachowanych.

Pochodzących z wykopalisk w Egipcie, w Panopolis i Antinoe, gdzie oprócz tkanin znaleziono obuwie i pończochy z okresu od około 150 r. aż po połowę IX w.Łodygi papirusu i preparowane odpowiednio liście palmowe były typo­wym egipskim surowcem, służącym do wyrobu obuwia, od prastarych okre­sów Starego i Średniego Państwa. Surowce roślinne przygotowywa­no do wyplatania sandałów przez kolejne moczenie i suszenie dla odsłonięcia czystego włókna, które dzielono, bielono i farbowano na żółto i czerwono (krapem). Nici konopne służyły do łączenia boków i pasków z podeszwą.