Otwierały kompozycję Kalimba, krotale i tam-tamy – impresyjna, cicha i delikatna etiuda Mikołaja Korndorfa, potem następowały fragmenty zatytułowane Znikając… oraz.. .to długi sen pióra kolejno Wiktora Jekimowskiego i Władysława Szuta.
Dalej tajemniczo-elegijne w nastroju Quartetto per archi Władimira Tarnopolskiego z przesuwaniem smyczków wzdłuż krawędzi ksylofonów, potem osti- natowe, napięte Lamento na kotły Władimira Martynowa, następnie groteskowy, z elementami teatru instrumentalnego i cyrkowymi rekwizytami Iluzjon Aleksandra Raskatowa, dalej Misterium LuigiegoAleksandra Wustina. Finał stanowił tajemniczy fragment Sofii Gubajduliny, zatytułowany Czy nas słyszysz, Luigi? Oto taniec, który wykona dla Ciebie zwyczajna grzechotka.

