Liryczne i żywo taneczne melodie ludowej proweniencji, ile towarzyszące im uparte, ciemne, głuche rytmy, stanowiące ni to akompaniament, ni to odrębną linię melodyczną, niekiedy agresywne, niekiedy znaczone piętnem tragicznego bólu, jakby próba ujawnienia rzeczywistej zawartości na pozór beztroskich ludowych zaśpiewów.
Wrażenie uczynił też Koncert fortepianowy „Wariacje na temat Garcii Lorki” Władimira Kobiekina z Jekatierinbur- ga, zarazem witalny i li- ‘ ryczny, rozpięty między neoklasyczną motoryką, romantyczną kantyleną i ostrą nowoczesnością, nie bez wpływów Prokofiewa czy Szczedrina, z przejmującym, nieziemskim dialogiem fortepianu i harfy w finale. Z muzyki kompozytorów, z których twórczością zetknąłem się po raz pierwszy, mogła się podobać orkiestrowa rapsodia Aksija Uzbeka Tułkuna Kurhanowa, rodzaj opartego na rodzimym folklorze krótkiego żartu muzycznego z elementami teatru instrumentalnego.
